the M.A.D. pages

 

Tante Tiny's levensverhaal.

Er brak een grote staking uit, te beginnen bij de werknemers van de spoorwegen en later onder de tram- en busbestuurders. Duitse soldaten reden mee op de trams om ze rijdend te houden. Er was een constante stroom van ondergrondse informatie over het verloop van de oorlog, maar het was moeilijk te beoordelen hoe het nu werkelijk ging omdat de nieuwsberichten uit Engeland en Duitsland vaak tegenstrijdig waren. En dan waren er natuurlijk de moppen om ons op de been te houden!


1945.

(Ik schrijf dit op zoals het gebeurde en probeer iets hiervan weer te geven)

08.01.1945
De situatie wordt hopeloos. Vandaag is de uiterste datum voor mannen in de leeftijd van 16 tot 40 jaar, om zich te melden voor de "Arbeitseinsatz" wat in werkelijkheid deportatie naar Duitsland betekent om te werken in de fabrieken. Freek heeft besloten zich niet te melden en af te wachten wat er gaat gebeuren. Hij werkt om de week bij de blikfabriek en als het geld om de werknemers te
betalen op is zullen hij - en natuurlijk Tine ook - werkloos zijn.

De voedselschaarste wordt elke dag erger en niemand weet hoe het verder zal aflopen. Gisteren kwam er een klein meisje bij ons aan de deur met een briefje van haar moeder waarin zij om eten vroeg. Wij gaven haar een paar aardappelen.

14.02.1945
Freek ging naar de bakker om zes uur vanmorgen en om halfelf had hij een brood kunnen kopen. Daarna nam ik Paul in de kinderwagen mee en ging in de rij staan om bonkaarten in de leveren voor voedsel dat van het Zweedse Rode Kruis kwam. Ik wachtte van halfnegen tot elf uur toen Freek me kwam aflossen in de rij.
In de namiddag naar de gaarkeuken. Er stond een heel lange rij toen het bericht kwam:
"voedsel kan afgehaald worden tussen halfvier en vijf uur".
Het was echter zes uur voordat zij begonnen met uitdelen en om zeven uur kwam Freek met de maaltijd die wij om twee uur hadden moeten hebben!
Freek heeft afgelopen week 50 kilo tulpenbollen gekocht voor 1 gulden per kilo.
Terug Home Verder